Onder Vuur

Coaching ligt onder vuur. Uit cijfers van de KVK is gebleken dat het aantal geregistreerde coaches explosief is gestegen. Waar er in 1999 nog maar 415 coaches geregistreerd waren (op het gebied van stress en burn out) zijn dat er nu 4.484. Er wordt gesproken over een wildgroei aan coaches. Is het zorgwekkend? Ik weet het niet, opvallend is het in ieder geval wel. In de tijd dat ik voor het eerst hulp zocht heerste er nog een taboe op. Sowieso werd er niet zo openlijk over gesproken als tegenwoordig. Als je nu zegt dat je een coach hebt of naar een therapeut gaat kijken mensen daar een stuk minder van op. 

Maar goed, het aantal coaches is dus toegenomen en de kwaliteit ervan wordt betwijfeld. Misschien ben jij ook wel opzoek naar een coach en ben je daarom op mijn site beland, misschien ben je mijn blogs gaan lezen uit nieuwsgierigheid , of om erachter te komen of mijn teksten je aanspreken. 

Toen ik mij bevond in hulpverleningsland heb ik heel wat therapeuten en psychologen gezien. Allemaal mensen die gedegen opleidingen hadden gevolgd en bij grote instellingen werkte. En toch, hoe goed ze ook waren opgeleid, heb ik ook mensen tegenover mij gehad waarmee ik niet het gevoel had verder te komen. Het klikte niet of ik had het idee dat ze mij niet goed aanvoelde waardoor gesprekken niet genoeg de diepte in gingen. 

Of iemand de juiste persoon is om jou verder te helpen hangt dus niet alleen maar af van de opleidingsachtergrond. Ik ben gaan nadenken over wat voor mij nou belangrijk was in de hulp die ik kreeg. Uiteindelijk kan ik zeggen dat de klik tussen mij en de therapeut/ psycholoog één van de belangrijkste voorwaarden was voor een geslaagd traject.  

Degene die mij het meest zijn bijgebleven waren de echte “mensenmensen” hulpverleners. Degene waarbij ik het idee had dat ze het niet zo “uit het boekje deden”. Het waren mensen waar ik een oprechte verbinding mee voelde. Ze waren met hun volle aandacht bij mij en konden ook hun eigen kwetsbaarheid tonen. Dat hielp mij om mijzelf zo ver open te stellen dat we kwamen waar we moesten zijn.   

In mijn ogen is dat ook wat een samenwerkingsrelatie tussen hulpverlener/coach/therapeut moet zijn. Want zeg nou eerlijk? Ga jij je hele ziel en zaligheid bij iemand op tafel leggen waar je geen klik mee voelt? Of waar je het idee hebt dat je nummertje zoveel in de rij bent? Waarschijnlijk niet. 

Dus dat is één, de klik moet er zijn! En verder? Wat zorgt er voor dat iemand jou kan helpen? 

Misschien vind je het fijn als je iemand tegenover je hebt die je vooral tips en adviezen geeft over wat “helpt” bij jouw probleem/klacht en wat je het beste kunt doen. Maar helpt dat ook echt? Nee…. (niet in mijn ogen)

En waarom niet? negen van de tien keer ben je dan symptoombestrijding aan het doen en daarbij komt het niet uit de persoon zelf. Waarmee ik bedoel dat iemand niet zelf aan het werk wordt gezet. Zie het als; iemand die te dik is gaat een dieet volgen omdat hij of zij wil afvallen. Dit lukt door het dieet te volgen maar als hij/zij ermee stopt komt ie weer aan en zit na een paar maanden weer op zijn oude gewicht. Het dieet bleek toch niet de oplossing. Hoe komt dit? Het probleem achter het gewicht wordt niet aangepakt. En dat zit in het gedrag. Dan hebben we het over gedragspatronen. Deze persoon zal, voor het willen behalen van blijvend resultaat, iets aan zijn levensstijl moeten veranderen. Daarvoor zal hij/zij inzicht moeten krijgen in welke factoren er nou voor zorgen dat hij/zij te dik is (geworden) of het hem niet lukt om af te vallen zonder dieet.  

Mezelf kan ik hier ook als voorbeeld voor gebruiken. Toen ik nog vol in mijn eetstoornis zat ging ik naar een diëtiste (toen dacht ik dat dat de oplossing zou bieden) ze vertelde mij dat ik toch echt wel boter op mijn brood moest smeren vanwege de goeie vetten, vitamine en mineralen. Ik knikt ja en deed het…voor een week of twee. Daarna liet ik de roomboter weer achterwege want ik had last van een eetstoornis waar roomboter ECHT niet in thuis hoorde! Ik moest eerst werken aan de achtergrond van mijn eetstoornis. 

En dit is wat ik bedoel met waarom symptoombestrijding niet effectief is. De kern wordt niet geraakt. Er wordt aan de oppervlakte gewerkt.  

Dan nog iets belangrijks. Als je een goede hebt getroffen word je aan het werk gezet in je hoofd. Dingen die je eerder niet doorhad, waar je je niet bewust van was, worden aan het licht gebracht. Je wordt aangespoord om diep van binnen te kijken. En de stappen die je vervolgens gaat zetten om iets te veranderen komen uit jezelf. Je hebt ze zelf bedacht en zijn je niet opgedragen. Ze zijn voor jou haalbaar en je raakt van binnenuit gemotiveerd.  

Natuurlijk zijn er meer belangrijke dingen maar dit zijn punten waarvan ik door ervaring heb geleerd wat werkt en wat niet werkt en welke ik in deze blog wilde delen.  

Dus jij, lieve lezer…. Hoe denk jij erover? Laat het nog eens door je heen gaan en bedenk dan of je hierin gelooft. Dat geeft je misschien een klein beetje houvast in jouw zoektocht naar de juiste.  

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *